przejdź na stronę główna bauschdental.eu powrót do strony głównej
bausch sklep internetowy
       


Podstawy medyczne oraz fizyko-chemiczne

Okluzja (każdy kontakt między zębami przeciwstawnymi) podlega ciągłym zmianom. Każda odbudowa, ekstrakcja i w nastpstwie przesunięcie zębów, uzupełnienia protetyczne jak również ingerencja ortodontyczna wiążą się zawsze ze zmianą okluzji (ruchów zgryzowych). Ciągła kontrola okluzji z uwzględnieniem wszystkich czynników z nią związanych jest jednym z podstawowych wymagań stomatologii zachowawczej.
Przestrzeń zapewniająca swobodę ruchów zęba w dziąśle wynosi około 20 mikrometrów przy obciążeniu pionowym. Przy cementowaniu stałych protez (korona, most), zęby filarowe ulegają przesunięciu o ok. 20 mikrometrów a po zakończeniu opracowania powracają do pierwotnego położenia.

Tymczasem różnica okluzyjna wielkości 15 mikrometrów może już wyraźnie przeszkadzać pacjentowi.

Aby uniknąć nieprzyjemnego uczucia pacjent będzie się starał nie nagryzać nowego uzupełnienia przesuwając żuchwę w niewłaściwe fizjologicznie położenie. Powstające w ten sposób nowe ruchy zgryzowe spowodują nieregularną aktywność mięśni, która po pewnym czasie może spowodować dolegliwości w obrębie stawu skroniowo-żuchwowego oraz bóle mięśni. Z czasem pojawią się dodatkowe objaway takie jak częste bóle głowy, ucisk i zgrzytanie zębami oraz zjawiska dźwiękowe (trzeszczenia,trzaski). Przy dłuższym występowaniu dolegliwości diagnozowanie jest trudne i rzadko udaje się ustalić ich pierwotną przyczynę, którą było niewłaściwie dopasowanie uzupełnienia protetycznego.

Jak można uniknąć syndromu bólu (syndrom TMJ)?

Przez precyzyjne rozpoznanie punktów kontaktowych

Dla sprawdzenia okluzji często stosuje się jedynie bardzo cieniutkie folie okluzyjne, które znajdują się również w naszej ofercie. Zgodnie z ogólnymi zasadami, szlifowanie zębów filarowych powinno wykonywać się przy użyciu jedynie cieniutkiej folii, co teoretycznie z pewnością można aprobować, ale praktycznie jest czasochłonne oraz niezwykle trudne do realizacji. Kontakty okluzyjne są często wielkości główki igły i dlatego też powinno się je określić za pomocą dokładnych środków kontroli, które pozostawiają ostre zabarwienie konturów. Przy suchych powierzchniach okluzyjnych jak np. na modelu w artykulatorze nie ma problemów z uzyskaniem ostrych konturów przy zastosowaniu bardzo cienkiej folii. Jeżeli jednak powierzchnia okluzyjna zostanie zwilżona przez ślinę odbicie folii szczególnie na powierzchniach porcelanowych lub metalowych jest prawie niewidoczne. Wielu stomatologów przyjmuje, że przedwczesne punkty kontaktowe nie występują, ponieważ optycznie nic nie widać. Niewystarczające odbicie folii na wilgotnej powierzchni okluzyjnej spowodowane jest czynnikami chemicznymi i fizycznymi. Spowodowane jest to tym, iż warstwa barwiąca na wszystkich foliach okluzyjnych oraz na niektórych kalkach artykulacyjnych składa się z wosku, oleju i pigmentu, a więc z hydrofobowej mieszaniny, która nie jest kompatybilna ze śliną składającą się głównie z wody. W przypadku produktów Bauscha dodawany jest jeszcze emulgator, który zapewnia folii przyczepność na wilgotnej powierzchni okluzyjnej. Grubość warstwy barwnika na folii nie może być jednak większa niż 6µ, ponieważ warstwa barwnika może się oddzielić od nośnika. Wymagania dla tej ekstremalnie cienkiej warstwy barwnika są bardzo duże. Musi ona posiadać bardzo dużą zdolność krycia, aby użytkownik mógł zobaczyć również najmniejsze punkty kontaktowe. Stężenie barwnika folii jest niewielkie w porównaniu z kalkami artykulacyjno-okluzyjnymi.

Kalka artykulacyjna z progresywnym odcieniem barwnika.

Kalka artykulacyjna 200µ ma dziesięciokrotnie większe stężenie barwnika, co powoduje o wiele lepsze odbicie barwnika również na wilgotnych powierzchniach okluzyjnych. Punkty kontaktowe są natychmiast widoczne.
Dlaczego nie ograniczamy się tylko do ultra cienkich środków kontroli, które zgodnie z ogólnymi pojęciami naukowymi są najbardziej racjonalnymi materiałami do kontroli okluzyjnej?


Kalki artykulacyjne Bauscha z progresywnym odcieniem barwnika mogą przenosić bardzo dużą ilość barwnika na punkty kontaktowe, ze względu na duże stężenie barwnika. Aby polepszyć odbicie barwnika i wyraźnie zwiększyć widoczność na wilgotnej wypolerowanej powierzchni okluzyjnej, do kalki tej dodaje się specjalny środek adhezyjny. Środek ten zwany Transculase R powoduje równomierne przyklejanie pigmentu na powierzchni. Dzięki gąbczastej strukturze miękkiej kalki fliselinowej cząstki barwnika oraz środka adhezyjnego wyciskane są pod wpływem nacisku.


Mocno odciśnięte punkty kontaktowe (większa siła zgryzu) zabarwiają się intensywnie; prawidłowe punkty kontaktowe (lekka lub normalna siła zgryzu) punkty są odpowiednio mniej intensywne. Przedwczesne punkty kontaktowe można łatwo rozpoznać po ciemnej barwie, prawidłowe punkty kontaktowe po jaśniejszej barwie.


Dzięki czułej na docisk kalce artykulacyjnej Bausch 200µ uzyskuje się dokładny relief powierzchni żującej, szczególnie przy założeniu dwustronnej równowagi okluzji. Metodą tą można uzyskać optymalny rozkład sił. Również u pacjentów z dolegliwościami w obrębie stawu skroniowo żuchwowego można w ten sposób bardzo łatwo stwierdzić, która strona jest bardziej obiążona przy zagryzaniu. Badanie to może być pożyteczne przy kontroli reliefu powierzchni żującej. W tym celu najlepiej jest zastosować kalkę podkowiastą. Przy zakładaniu implantów bardzo ważny jest rozkład nacisku wywołanego przez mięśnie żuchwy. Dlatego szczególnie przy implantach zaleca się dokładne sprawdzenie rozkładu. Przy selektywnym szlifowaniu należy zwrócić uwagę na to, aby zeszlifować jedynie ciemno zabarwione punkty kontaktowe.


Bardzo często punkty kontaktowe o dużej powierzchni interpretuje się jako rozmazane punkty kontaktowe. Jeżeli dokładniej przyjrzymy się ciemno zabarwionym punktom kontaktowym, można ustalić, że punkty te mają charakterystyczny kształt. W centrycznym punkcie kontaktu okluzyjnego można zobaczyć niewielką jaśniejszą powierzchnię punktową, która otoczona jest ciemną obwódką. Jaśniejsza powierzchnia przedstawia właściwy kontakt okluzyjny.

Kombinacja kalki Bauscha 200µ z folią okluzyjną 8µ szczególnie przy trudnych do kontroli powierzchniach okluzyjnych takich jak złoto lub porcelana daje wyraźne efekty. Pierwszą kontrolę przeprowadza się grubą niebieską kalką artykulacyjną z serri 200µ. Kontakty widoczne są natychmiast.

Jak widać na rysunku powyżej na początku środek adhezyjny Transculase tworzy na powierzchni cienką warstwę. W kolejnym etapie zalecane jest stosowanie folii czerwonej, ze względu na to, że posiada ona dużą zdolność krycia i jest dobrym kontrastem dla niebieskiego koloru. Przenoszenie barwnika z folii polepsza się dzięki warstwie Transculase. Metoda ta zapewnia największa możliwą pewność kontroli.






Bausch ® 2000 - 2007
Dr. Jean Bausch KG Bausch Dental
Dentistry Group Polska ® Wszelkie prawa zastrzeżone 2000-2007
wykonanie: greenlemon.pl